Knieval van premier Kok voor judoka's
Door onze redacteur HANS KLIPPUS 
ATLANTA, 23 JULI. Voor olympisch
succes, ook al is het maar een derde plaats, gaat zelfs de premier door
de knieeuml;n. Wim Kok wachtte aan de afrastering in de judohal in
Atlanta prijswinnaars Mark Huizinga en Claudia Zwiers op, maar hij wilde
de toeschouwers op de tribune achter hem niet storen.
Staatssecretaris Erica Terpstra knielde naast Kok neer. Het dubbele
judobrons, behaald binnen een tijdsbestek van twintig minuten, werd gevierd als
goud. Het eerste Nederlandse succes was binnen.
Er heerste op Day Three in Atlanta een uitbundige sfeer in het
oranjekamp, maar chef de mission Andreacute; Bolhuis was nog niet
helemaal tevreden. Hij zag de Nederlandse driekleur verkeerd om hangen
tijdens de prijsuitreiking van Zwiers.
 Toen hij dat wilde laten veranderen, moest de dienstdoende dame eerst
haar superieuren raadplegen. Bij de prijsuitreiking van Huizinga hing de
vlag nog steeds niet goed. Bolhuis had het niet meer. ,,Zit de
minister-president hier in de zaal, hangt de vlag verkeerd!''
De organisatiefout was Huizinga en Zwiers ontgaan. Ze stonden trots op
het erepodium met de medaille om de nek die wel goud van kleur leek.
Daarom feliciteerden de mensen bij de dopingcontrole Huizinga zelfs met
zijn olympische titel. ,,Ik heb het maar zo gelaten'', bekende hij
lachend. ,,Maar thuis zullen ze er niet intrappen, denk ik.'' Hij was
ook tevreden met brons, net als Zwiers. Beiden verloren van de latere
olympisch kampioen in hun klasse.
 Dat maakte het acceptabel. Maar beiden voorspelden ook dat ze eens de
nummer eacute;&eacute;n zullen zijn. ,,Dat komt echt nog wel. Ik word
nog veel beter'', zei Zwiers zelfverzekerd. Huizinga en Zwiers vielen in
Atlanta op door hun goede mentaliteit. Ze lieten zich niet uit het veld
slaan na hun nederlaag. Huizinga verloor zijn eerste partij op
beslissing van wereldkampioen Ki Young Jeon, maar maakte daarna korte
metten met al zijn opponenten, de sterke Canadees Gill, derde bij het WK
1995, lag zelfs binnen vijf seconden op zijn rug. Huizinga: ,,Hij stond
er zo mooi voor. Het leek wel op een training waarbij je tegenstander
precies doet wat jij wilt omdat je een bepaalde worp wil oefenen.''
Zwiers bereikte door twee eenvoudige zeges de halve finale, maar verloor
daarin binnen 57 seconden van de ijzersterke Min-Su Cho. Ze leek
aangeslagen. Een kwartiertje later stond ze er echter weer en won de
strijd om brons van de Cubaanse Reve. Ze kwam achter, maar zette
vervolgens een ijzeren houdgreep in. ,,Ik kneep haar helemaal fijn'',
vertelde Zwiers. ,,Dat stomme wijf! Vier jaar geleden werd ze olympisch
kampioen en nu heeft ze lekker niets.'' Huizinga was vooraf steeds als
eacute;&eacute;n van de favorieten genoemd, Zwiers, toch Europees
kampioene, werd daarentegen vergeten in de prognoses. Dat had haar
gestoord. ,,
Je hoorde steeds namen noemen, maar niet die van mij. Ik dacht:
heacute; hallo, ik wil ook een beetje faam. Ik had er best
moeite mee dat anderen wel aandacht kregen.''
Nu staat ze in de boeken als de eerste Nederlandse olympieuml;r die in
1996 een medaille won. ,,Dat nemen ze me niet meer af. Een Amerikaan zei
me net dat ik er van moest genieten. Dat ga ik ook doen. De Spelen
bestaan honderd jaar en uitgerekend nu heb ik een medaille gewonnen.
Geweldig!''
Als 18-jarige was ze vier jaar geleden in Barcelona toeschouwer. Daar
bedacht ze dat ze ooit ook aan de Olympische Spelen wilde meedoen. Lang
leek dat niet te lukken. Ze kreeg problemen met haar coach Cor van der
Geest, maar na raadpleging van een psychologe ging het verder
uitstekend. ,,Ik ben een eigenwijs type'', bekende Zwiers.
Ook met Huizinga ging het lange tijd niet naar wens. Hij stapte vorig
jaar over naar een zwaardere klasse, die tot 86 kilo, omdat hij steeds
weer moeite had om het toegestane gewicht te halen. Vaak stond hij door
het afvallen slap op de mat. Huizinga wende snel aan zijn nieuwe
tegenstanders, hij werd meteen Europees kampioen en won nu een
olympische prijs. ,,Eigenlijk een wonder'', oordeelde zijn clubcoach
Chris de Korte. De bronzen medaille verzachtte de pijn over de mislukte
Olympische Spelen van clubgenote Angelique Seriese.
De Korte zat niet aan de rand van de mat bij Huizinga. Hij stond op de
eerste rij van de tribune. Het was bondscoach Wim Visser die de judoka
begeleidde, maar Huizinga hoorde toch voornamelijk de stem van De Korte
,,We hadden ook steeds oogcontact'', zei de clubcoach. De Korte en
Visser hebben een redelijke verstandhouding. Dat geldt niet voor Van der
Geest, die vooral met Visser is gebrouilleerd.
De twee bondscoaches communiceren niet met elkaar en weigeren in het
olympisch dorp met elkaar in eacute;&eacute;n appartement te slapen.
Dat is al tijden zo en het is er niet beter op geworden nu judoka Ben
Sonnemans, zondag vijfde bij de halfzwaargewichten, niet meer gecoacht
wil worden door Visser, maar alleen nog door Van der Geest. ,,Want hij
kan het gif uit mijn tenen halen'', zei Sonnemans.
Visser toonde in Atlanta zijn ongenoegen over de situatie en werd tot de
orde geroepen door de judobond. Interim-voorzitter Henk van Oosten vindt
dat er wat moet worden gedaan aan het conflict van de coaches. ,,Een
oplossing komt er, maar ik weet nog niet welke.'' Het is een illusie om
te verwachten dat het ooit nog goed komt. Van der Geest schudde collega
Visser wel de hand om hem te feliciteren met het brons van Huizinga.
,,Dat doe ik altijd'', zei Van der Geest. ,,Ik ben niet gefeliciteerd
met Claudia, maar ja...'' Hij schudde het hoofd toen hem werd gevraagd
of het dubbele Nederlandse succes misschien een opening zou kunnen
betekenen voor een verzoening. ,,Het heeft geen zin om er over te
praten. Laten we gewoon maar blij zijn met de medailles.''
Een prettige bijkomstigheid voor Huizinga en Zwiers is dat ze als
eersten in aanmerking komen voor de nieuwe premieregeling van NOC*NSF.
Een bronzen medaille levert 20.000 gulden op. ,,O ja'', realiseerde
Zwiers zich. ,,Dan kan ik een motor kopen!'' Huizinga had er al tijdens
de prijsuitreiking aan gedacht. Hij wil het geld bewaren voor het moment
dat hij op zichzelf gaat wonen. ,,Over een jaar.''
De 22-jarige judoka uit Vlaardingen was uren na zijn wedstrijd nog bij
de judohal te vinden. Hij had er lang over gedaan om te plassen bij de
dopingcontrole. ,,Dat gebeurt me wel vaker'', aldus Huizinga. ,,Ik had
voor de laatste partij nog geplast. Je denkt dan niet van: oh, als ik
nu win, moet ik naar de dopingcontrole.'' Hij vond het niet erg om
te wachten. ,,Binnen stond een telefoon en heb ik even rustig mijn
vriendin en mijn broer gebeld.''
