

Boksfilm Poeder is beter dan Rocky-cyclus






Door onze redacteur MARK HOOGSTAD


ROTTERDAM, 10 JULI. Wat doet een sportman wiens prestatie onopgemerkt
is gebleven omdat de Nederlandse televisie het heeft laten afweten? Die
huurt een bioscoop in het centrum van zijn geboortestad, nodigt pers,
vrienden en bekenden uit en geeft even na elf uur 's ochtends het sein
om de videoband te starten. ,,Welkom. Ik wil jullie vandaag graag laten
zien dat ik een waardig gevecht heb neergezet. Veel plezier.''  Bokser
Don Diego Poeder veroverde ruim drie weken geleden de wereldtitel in het
cruisergewicht, de klasse tot 86,183 kilogram, van de World Boxing Union
(WBU). In het casino van het indianenreservaat Mashantucket in de
Amerikaanse staat Connecticut versloeg de 25-jarige Rotterdammer zijn
negen jaar oudere tegenstander Terry Ray uit Amerika. Daarmee trad
Poeder in de voetsporen van landgenoot Regilio Tuur, de zakenman drie
jaar geleden de eerste Nederlander was die een wereldtitel in de wacht
sleepte.


Boksminnend Nederland moest het nieuws over de krachtsexplosie van
Poeder uit de kranten vernemen. Nederlandse televisiezenders weigerden
de prijs te betalen die de Amerikaanse sportzender ESPN verlangde in
ruil voor de beelden. Een onterechte beslissing, zo vond Poeder. Want
het treffen met Ray was het beste van de negentien profpartijen die hij
inmiddels achter zijn naam heeft staan. ,,Ik heb daar laten zien dat ik
voor niemand meer bang hoef te zijn. Ook in een gevecht over twaalf
ronden blijf ik op de been.''

Poeder maakte van de nood een deugd. Na overleg met zijn begeleiders
besloot de olijke reus om de videobeelden, inclusief
reclame-onderbrekingen, op het witte doek te vertonen. ,,Om iedereen de
kans te geven om mee te genieten van mijn succes.'' Of, in de woorden
van promotor Peter Blommaert, om getuige te zijn van een gevecht dat de
vergelijking met 'Rocky 1, 2, 3 en 4' moeiteloos kan doorstaan.

De eerste belangstellenden verzamelen zich rond half elf voor de deuren
van bioscoop Patheacute; in het hart van Rotterdam. Het zijn vertrouwde
gezichten, dezelfde gezichten die zich laten zien zodra ergens in de
stad - in een sporthal in Crooswijk of in het World Trade Center - een
boksgala op het programma staat. Sinds de dagen van wijlen Bep van
Klaveren beschouwt Rotterdam zich als de onbetwiste boksstad nummer
eacute;&eacute;n en wee degene die daar aan durft te twijfelen. Die
kan, indachtig de woorden van Van Klaveren, ,,een peer voor z'n murf
krijge''.

De toegang is gratis. Alle kosten komen voor rekening van Blommaert en
diens Amerikaanse compagnon Stan Hoffman, die speciaal voor de
gelegenheid is komen overvliegen vanuit New York. Zelf arriveert Poeder,
gestoken in een reusachtige tuinbroek, in het gezelschap van zijn
familie. Hij schudt wat handen, deelt een paar handtekeningen uit en
spoedt zich vervolgens naar Zaal 2 waar de lichten inmiddels zijn
gedimd.

Tussen de ruim tweehonderd vrienden en bekenden bevinden zich ook enkele
toeschouwers die, gelet op de verwonderde blikken in hun ogen, een uur
eerder vermoedelijk nog nooit van de naam Don Diego Rivelino Alfredo
Poeder hadden gehoord. Het deert hen niet. Deze buitenkans laten zij
zich niet ontnemen. Met een zak popcorn en een beker cola - verkrijgbaar
tegen inlevering van een gratis verstrekte bon - wringt een van hen zich
in het pluche. ,,Zo, eens kijken wat die jongen kan.''

Poeder begint zijn titelgevecht overweldigend. Met een serie klappen en
stoten drijft hij zijn tegenstander al meteen in de eerste ronde in het
nauw. Het publiek reageert enthousiast. ,,Yes! Hit him!''.
Opgezweept door de aanmoedigingen verlaat Poeder na afloop van de tweede
ronde zijn zitplaats op de eerste rij en meldt hij zich bij de
microfoon. ,,En? Hoe vinden jullie het? Niet gek, heacute;?''

Tegen het einde van de vijfde ronde schiet Poeder opnieuw uit zijn stoel
als op de videobeelden te zien is hoe hij tegen de vlakte gaat na een
uithaal van de Amerikaan. Het was een ongeoorloofde stoot, zo haast de
wereldkampioen te verklaren. Geplaatst nadat de scheidsrechter
tussenbeiden was gekomen en daardoor ongeldig. ,,Als ik had gewild, had
ik op dat moment kunnen stoppen en was ik tot winnaar uitgeroepen. Maar
ik wilde hem op eigen kracht verslaan.''

In de tiende ronde besluit Poeder het gevecht met een linkse hoek.
,,A beauty'', tettert de Amerikaanse commentator. De arbiter
staakt het duel en roept de Nederlander uit tot winnaar. Wanneer het
licht in de zaal aangaat, treden Hoffman en Poeder op de voorgrond. De
eerste heft een lofzang aan, de tweede volstaat met een vraag aan het
publiek. ,,Nou? Ben ik wereldkampioen of niet?''

Of Poeder een gewoonte gaat maken van de filmvoorstellingen lijkt niet
uitgesloten. Managers Blommaert en Hoffman hopen nog deze week bekend te
kunnen maken tegen wie hun pupil binnenkort in de ring verschijnt.
Plaats van handeling blijkt een groot struikelblok. Poeders voorkeur
gaat vanzelfsprekend uit naar Rotterdam, maar de kans dat die wens in
vervulling gaat is klein. ,,In Duitsland en in Zwitserland lonkt het
grote geld'', weet Blommaert.









