'Belgieuml; is heel klein, maar het hoort niet bij Frankrijk'
Door onze redacteur ARJEN RIBBENS 
MELBOURNE, 22 JAN. Belgieuml; - dat
is chocola, bier en Brussels lof. Als je van Frankrijk naar Nederland
reist en je knippert met je ogen, is de kans groot dat je Belgieuml;
mist. Zo ongeveer dachten Australieuml;rs over het land van Sabine
Appelmans en Dominique van Roost. Maar bij de Open Australische
kampioenschappen leverden deze twee frecirc;le tennissters zulke opmerkelijke
prestaties, dat velen nieuwsgierig informeerden naar hun land van
herkomst.
,,Belgieuml; is heel klein'', doceerde Van Roost vandaag in de
catacomben van Melbourne Park. ,,Zo klein zelfs dat we vaak niet op de
kaart staan. We horen niet bij Frankrijk, zoals veel mensen denken. En
we zijn niet alleen het land van frites en de Grote Markt. Ik hoop dat
mijn land door het tennis bekender wordt.''
Het Spaanse tennis bij de mannen en het Belgische tennis bij de vrouwen
zijn de twee grote verrassingen van het eerste grand-slamtoernooi van
het jaar. Pas eacute;&eacute;n keer, in 1979, haalde een Belgische de
kwartfinale van een groot toernooi. De aanwezigheid van vijf vrouwen bij
de top-75 markeert dat Belgieuml; een tennisnatie in opkomst is.
Aan het Belgische succesverhaal kwam vandaag voorlopig een eind. Net als
Appelmans een dag eerder, miste Van Roost vanochtend de kans om nog meer
reclame voor haar land te kunnen maken. Raakte Appelmans in de
kwartfinale tegen Mary Pierce op het beslissende moment bevangen door
examenvrees, Van Roost moest vanmorgen tegen Mary Joe Fernandez opgeven
met een verrekte buikspier.
Bij een achterstand van 7-5 en 4-0 sloeg Van Roost een niet te missen
smash in het net. Met een van pijn vertrokken gezicht liep ze huilend
naar haar stoel. Doorspelen had geen zin. Het was genoeg, gaf de
Belgische aan. Met een bezorgd gezicht kwam Fernandez informeren hoe het
met haar tegenstandster ging.
,,Tot de laatste klap heb ik alles gegeven'', zei Van Roost even later
op de persconferentie. ,,Maar mijn maag deed te veel zeer om door te
gaan.'' De nummer 43 van de wereld kon wel weer lachen. Met plezier keek
ze terug op de drie mooiste weken uit haar tennisloopbaan. De 23-jarige
laatbloeister uit Aalst, bekend als Monami tot haar huwelijk met trainer
Bart van Roost, won begin deze maand het toernooi in Hobarth. In
Melbourne onderstreepte ze haar goede vorm door de laatste acht te
bereiken, haar beste prestatie in 23 grandslamtoernooien.
Aan het begin van het seizoen stelde Van Roost zich ten doel voor het
eerst in haar carriegrave;re een top-tienspeelster te verslaan. Dat
lukte zaterdag. Arantxa Sanchez-Vicario, de nummer 2 van de
plaatsingslijst, verslikte zich in de vlakke slagen en de backhand van
de Belgische. Van Roost kreeg het publiek op de banken door in de derde
set ondanks een verrekte spier in haar speelarm een 5-2 achterstand te
overwinnen. ,,Ik ben een vechter'', zei Van Roost na haar overwinning op
de Spaanse favoriet.
Ook in de vierde ronde, tegen de Amerikaanse Chanda Rubin, toonde Van
Roost aan over wilskracht te beschikken. Door overbelasting kreeg ze
ditmaal last van een rugblessure. Een verzorgster deed haar uiteindelijk
een corset om, of zoals ze hetzelf na afloop formuleerde: ,,Sorry, hoe
heet zo'n ding in het Engels? Zo'n geval als vrouwen vroeger droegen.''
Tegen Mary Joe Fernandez, in Melbourne al twee keer verliezend
finaliste, ging Van Roost opnieuw vol bravoure van start. Met agressief
spel en diepe forehandballen kluisterde ze de Amerikaanse aanvankelijk
aan de baseline. Maar op 5-5 haperde haar opslag. ,,Ik kon de bal niet
goed meer opgooien'', zei Van Roost later.
Na de eerste game in de tweede set verliet Van Roost de baan om zich te
laten behandelen. Een nieuw verband om haar buik mocht niet baten. Ze
stapelde fout op fout - 43 in totaal, tegen 11 voor Fernandez - en
maakte nog slechts vijf punten. Na tien minuten zag de Belgische het
zinloze van haar strijd in en nam ze huilend afscheid van het publiek.
Martinez voorspelde Van Roost na afloop een grote toekomst. ,,Ze raakt
de ballen geweldig. Als ze deze vorm kan vasthouden komt ze er wel.'' In
de halve finale treft de 25-jarige Amerikaanse de piepjonge Zwitserse
Martina Hingis, die vandaag won (7-5 en 6-2) van de Roemeense Irina
Spirlea. Ook Van Roost verliet de perszaal in opperbeste stemming. Ze
gaat terug naar Leuven met 120.000 gulden prijzengeld en een doos vol faxen. ,,I
edere dag kreeg ik er
wel vijftien. Van familie, van winkels waar ik kom, van de apotheek. Om
sommige moest ik lachen, van andere kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik
bewaar ze allemaal, misschien kom ik nooit meer zo ver'', zei Van Roost.
,,Het was geweldig. Sabine en ik hebben laten zien dat Belgen kunnen
vechten.''
