


Zwarte regen





'RAMP BEDREIGT de wereld' kopte deze krant naar aanleiding van het
rapport van de Club van Rome, een kwart eeuw geleden. Die ramp heeft
zich toegespitst op het broeikaseffect. Het IPCC, het Intergovernmental
Panel on Climate Change, publiceerde in 1990 zijn eerste rapport over
klimaatverandering. Mocht de uitstoot van CO  (kooldioxide) ongebreideld
doorgaan, dan dreigde het poolijs door de gemiddeld warmere
aardatmosfeer te smelten: Amersfoort aan Zee.


Sindsdien is er veel gebeurd, ook in Nederland. Er kwamen nationale
milieubeleidsplannen met fraaie doelstellingen. En inderdaad: op het
gebied van rendementsverbetering, warmte-krachtkoppeling, zonnecellen en
windenergie is grote activiteit ontplooid, al is de rek er een beetje
uit en is het wachten op technische doorbraken. Internationaal was er de
klimaatconferentie in Rio de Janeiro, nu vijf jaar geleden. Toch wil het
met de beteugeling van de broeikasgassen, CO  voorop, niet vlotten - in
Nederland niet en in de wereld niet.

Deze week werd dat pijnlijk duidelijk. In Denver ruzieden de leiders van
de rijke industrielanden over de uitstoot van CO  in het jaar 2010.
Europa zou die graag 15 procent lager zien dan in 1990, waarbij armere
lidstaten als Portugal en Griekenland worden ontzien. De Verenigde
Staten en Japan wilden er niets van weten. De slotverklaring sprak
zondag van ,,zinvolle, realistische en billijke doelstellingen''
aangaande de reductie van broeikasgassen, maar zweeg over percentages.

Zo niet minister De Boer van Milieubeheer. Die koerst nog altijd op een
vermindering van de Nederlandse uitstoot van CO  in het jaar 2000 met 3
procent ten opzichte van 1990. Dat het Rijksinstituut voor
Volksgezondheid en Milieu (RIVM) in zijn jaarlijkse 'Milieuverkenning'
gisteren de boodschap bracht dat de uitstoot eerder met 13 procent zal
toenemen, vermag de minister niet op andere gedachten brengen. Liever
dan het echec van het huidige beleid erkennen richt De Boer zich op een
nieuwe doelstelling: 10 procent minder in 2010.

DAT IS EEN politieke vlucht naar voren, maar is het reeuml;el? De hoge
uitstoot van CO  heeft alles te maken met onze welvaart, en die willen
we graag op peil houden. Luxe kost energie en omdat we sinds Tsjernobyl
tabak hebben van kerncentrales en duurzame energieopwekking een lange
ontwikkelingstijd heeft en vooralsnog kleinschalig en duur is, halen we
die uit fossiele brandstoffen - waarvan de bewezen voorraden toenemen.
Dat economische groei ontkoppeld kan worden van meer CO , zoals de
minister stelt, is onder deze omstandigheden fictie. Een maximumsnelheid
van honderd op de snelweg is al eens mislukt en ecotax heffen op
fossiele energiebronnen vereist internationale afspraken wil de
Nederlandse economie geen averij oplopen.

Intussen lijkt de burger weinig wakker te liggen van het broeikaseffect.
Vanuit de wetenschap klinken tegenstrijdige berichten over hoe het ons
klimaat de komende eeuw zal vergaan. De modellen verschillen in hun
uitkomsten en onlangs werd de theorie geopperd dat niet het versterkte
broeikaseffect de hogere temperatuur op aarde veroorzaakt, maar
kosmische straling. Eerder bleek het met het smelten van de ijskappen
zo'n vaart niet te lopen. Zo is het minder schrikken.

In deze sfeer van apathie besluiten doorvoeren die de welvaart raken is
politiek een brug te ver. Toch zal er iets moeten gebeuren. Met de
voorspelde groei van de wereldbevolking en de ecomische groei in het Verre Ooste
n - waar men weinig moet
hebben van Westers eco-paternalisme - zal het energieverbruik, en
daarmee de uitstoot van CO , de komende eeuw snel oplopen. Dat leidt
niet alleen tot zwarte regen in China, de jongste IPCC-rapporten laten
zien dat een aanzienlijke klimaatverandering, met grote lokale
fluctuaties, onder die omstandigheden allerminst is uit te sluiten - het
tegendeel lijkt eerder het geval.

NOG IS HET milieu niet verloren. Komende december is in het Japanse
Kyoto het vervolg op Rio aan de orde. Blijft het op die conferentie
opnieuw bij schone voornemens voor verre tijden, in plaats van harde
korte-termijnafspraken waarop nauwgezet wordt toegezien, dan is het
wachten op de wraak van Moeder Aarde.










