


TV-geweld





GEWELD OP DE televisie blijft de mensen bezighouden. Volgens een recent 
kijk- en luisteronderzoek blijkt driekwart van de kijkers wel eens het
hoofd te schudden bij bepaalde scegrave;nes die de jeugd worden
voorgeschoteld. Zestig procent van de respondenten is voorstander van
een ethische code. Men is op zijn wenken bediend. Aan de vooravond van
Kameroverleg over de bescherming van jeugdigen tegen audio-visueel
geweld heeft de publieke omroep een gedragscode gepresenteerd. Alle
tv-programma's zullen worden ingedeeld in categorieeuml;n.


De meeste klachten hebben overigens betrekking op het Journaal en de
commercieuml;le omroepen. Het tv-nieuws is om principi&euml;le redenen
uitgezonderd van de keuring en de commercieuml;le omroep valt goeddeels
buiten de Nederlandse regelmacht. Dank zij een ingenieuze
U-bochtconstructie ressorteert een kwart van de Nederlandse omroepmarkt
formeel onder het groothertogdom Luxemburg. Daar heeft men weinig last
van Nederlands tv-geweld, dus dat heeft geen hoge prioriteit. Idem dito
met sponsoring en sluikreclame.

Er doemen overigens Europeesrechtelijke wolken op boven deze
comfortabele positie voor RTL 4 en 5. Het land waar de zender staat is
niet alleenzaligmakend, zo blijkt uit een uitspraak van het Hof van
Justitie van de Europese gemeenschappen van september vorig jaar tegen
het Verenigd Koninkrijk. Daaruit blijkt volgens sommige deskundigen dat
de RTL-zenders onder de Nederlandse mediawetgeving behoren te vallen. De
hoofdredactie van de formeel Luxemburgse uitzendingen heeft immers hier
plaats.

DE BESTRIJDING van tv-geweld blijft dweilen met de kraan open. Daarom
wordt wel, naar Amerikaans voorbeeld, gepleit voor het inbouwen van een
zogeheten v(iolence)-chip in tv-toestellen. Deze chip moet ouders in
staat stellen het tv-aanbod voor hun kinderen elektronisch te doseren.
Dit sluit logisch aan bij de geweldskeuring die de publieke omroep gaat
invoeren. Toch past scepsis, al was het alleen omdat een
blokkeringssysteem slechts zin heeft op Europese schaal terwijl aan een
gezamenlijke keuring belangrijke onderlinge cultuurverschillen in de weg
staan. En zou het werkelijk helpen? Gezinnen die het meest zouden zijn
gebaat bij de v-chip zullen er mogelijk juist het minst gebruik van
maken. Het valt te betwijfelen of ouders die hun kinderen in het
algemeen toch al verwaarlozen, er geld en moeite voor over hebben om
blokkeringsmiddelen aan te schaffen en te gebruiken.

Vooral op Internet kan men zich bij bepaalde filtertechnieken nog wel
iets voorstellen als hulpmiddel voor ouders om hun kroost veilig langs
de ergste stormen 'cybersmut' te sturen. Toch valt vooral te verwachten
dat elke elektronische hinderpaal voornamelijk als een uitdaging werkt
op kleine computerfanaatjes om hem (en hun ouders) te slim af te zijn.
Van belang blijft vooral kinderen te leren dat de controleknop niet zit in wette
n of techniek - en
zelfs niet in omroepcodes - maar in hun eigen hoofd en hart. 










